แต่นั้น พรหมองค์เก่าแก่จากพรหม

โลกมาปรากฏกายแก่ข้าพระพุทธเจ้าแล้ว

พรหมนั้นได้แก้ปัญหาของข้าพระพุทธเจ้า

ข้าพระพุทธเจ้าฟังคำนั้นแล้ว จึงไม่ยินดี

ในเรือน.

โควินท์ ท่านกล่าวคำใด เราเชื่อคำ

นั้นของท่าน ท่านฟังถ้อยคำของอมนุษย์

จะเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นได้อย่างไร พวกเรา

จักคล้อยตามท่าน โควินท์ขอท่านจงเป็น

ครูของพวกเรา.

มณี ไพฑูรย์ ไม่ขุ่นมัว ปราศจาก

มลทินงดงามฉันใด พวกเราฟังแล้วจัก

ประพฤติในคำพร่ำสอนของท่านโควินท์

ฉันนั้น.

[๒๓๒] ถ้าท่านโควินท์ผู้เจริญ ออกจากเรือนบวชเป็นบรรพชิต แม้ พวกเราก็จักออกจากเรือน บวชเป็นบรรพชิต และคติของท่านก็จักเป็นคติ

ของพวกเรา. ครั้งนั้นแล มหาโควินทพราหมณ์ เข้าเฝ้ากษัตริย์ ๖ พระองค์

นั้นแล้วได้ทูลคำนี้กะกษัตริย์ ๖ พระองค์นั้นว่า ใต้ฝ่าพระบาท บัดนี้ ขอพระ องค์โปรดแสวงหาคนอื่นผู้ที่จักพร่ำสอนในเรื่องราชสมบัติของพวกพระองค์มา เป็นที่ปรึกษาเถิด ข้าพระพุทธเจ้าอยากจะออกจากเรือนบวชเป็นบรรพชิตตาม คำของพรหมผู้กล่าวถึงกลิ่นเหม็นที่ข้าพระพุทธเจ้าได้ฟังนั้นแล กลิ่นเหม็น เหล่านั้น อันผู้อยู่ครอบครองเรือนจะพึงย่ำยีง่าย ๆ ไม่ได้ ข้าพระพุทธเจ้าจัก

ออกจากเรือนบวชเป็นบรรพชิต. ครั้งนั้นแล กษัตริย์ทั้ง ๖ พระองค์นั้น