ปัฏฐาน ภาค ๕
ฉบับหลวง · เล่ม ๔๔ · หน้า ๔๗๐ · ข้อ 306 307 308 309 310 311
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

นเหตุธรรมที่เป็นมหัคคตารัมมณธรรม เป็นปัจจัยแก่นเหตุธรรมที่เป็นปริตตารัมมณ- ธรรม โดยอารัมมณปัจจัย

นเหตุธรรมที่เป็นอัปปมาณารัมมณธรรม เป็นปัจจัยแก่นเหตุธรรมที่เป็นอัปปมาณา- รัมมณธรรม โดยอารัมมณปัจจัย

นเหตุธรรมที่เป็นอัปปมาณารัมมณธรรม เป็นปัจจัยแก่นเหตุธรรมที่เป็นปริตตารัมมณ- ธรรม โดยอารัมมณปัจจัย

[๓๐๖] นเหตุธรรมที่เป็นปริตตารัมมณธรรม เป็นปัจจัยแก่นเหตุธรรมที่เป็นปริตตา- รัมมณธรรม โดยอธิปติปัจจัย

[๓๐๗] ในอารัมมณปัจจัย มีวาระ ๗

ในอธิปติปัจจัย มี " ๗

ในอนันตรปัจจัย มี " ๙

ในสมนันตรปัจจัย มี " ๙

ในอุปนิสสยปัจจัย มี " ๙

ในอวิคตปัจจัย มี " ๓

[๓๐๘] ในปัจจัยที่ไม่ใช่เหตุปัจจัย มีวาระ ๙

ในปัจจัยที่ไม่ใช่อารัมมณปัจจัย มี " ๙

[๓๐๙] ในปัจจัยที่ไม่ใช่เหตุปัจจัย กับอารัมมณปัจจัย มีวาระ ๗

[๓๑๐] ในอารัมมณปัจจัย กับปัจจัยที่ไม่ใช่เหตุปัจจัย มีวาระ ๗

แม้ปัญหาวารในกุสลัตติกะฉันใด พึงให้พิสดารฉันนั้น

ปริตตารัมมณัตติกเหตุทุกะ จบ

หีนัตติกเหตุทุกะ

[๓๑๑] เหตุธรรมที่เป็นหีนธรรม อาศัยเหตุธรรมที่เป็นหีนธรรม เกิดขึ้น เพราะ เหตุปัจจัย

เหตุธรรมที่เป็นมัชฌิมธรรม อาศัยเหตุธรรมที่เป็นมัชฌิมธรรม เกิดขึ้น เพราะเหตุ- ปัจจัย