ขุททกนิกาย จูฬนิทเทส
บาลีโรมัน (มหาสังคีติ) · เล่ม ๓๐ · หน้า ๔
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

“Sāvatthiyaṁ kosalamandire jino, Pahūtapañño varabhūrimedhaso; So sakyaputto vidhuro anāsavo, Muddhādhipātassa vidū narāsabho”. Tato āmantayī sisse, brāhmaṇe mantapāragū; “Etha māṇavā akkhissaṁ, suṇātha vacanaṁ mama. Yasseso dullabho loke, pātubhāvo abhiṇhaso; Svājja lokamhi uppanno, sambuddho iti vissuto; Khippaṁ gantvāna sāvatthiṁ, passavho dvipaduttamaṁ”. “Kathaṁ carahi jānemu, disvā buddhoti brāhmaṇa; Ajānataṁ no pabrūhi, yathā jānemu taṁ mayaṁ”. “Āgatāni hi mantesu, mahāpurisalakkhaṇā; Dvattiṁsāni ca byākkhātā, samattā anupubbaso. Yassete honti gattesu, mahāpurisalakkhaṇā; Dveyeva tassa gatiyo, tatiyā hi na vijjati. Sace agāraṁ āvasati, vijeyya pathaviṁ imaṁ; Adaṇḍena asatthena, dhammena anusāsati. Sace ca so pabbajati, Agārā anagāriyaṁ; Vivaṭṭacchado sambuddho, Arahā bhavati anuttaro. Jātiṁ gottañca lakkhaṇaṁ, mante sisse punāpare; Muddhaṁ muddhādhipātañca, manasāyeva pucchatha. Anāvaraṇadassāvī, yadi buddho bhavissati; Manasā pucchite pañhe, vācāya visajjessati”.

เข้าสู่ระบบเพื่อรับ ๒๐ แต้มบุญจากการอ่านหน้านี้