ครั้งนั้นแล ท่านโคธิกะได้เกิดความคิดอย่างนี้ว่า เราได้เสื่อมจาก เจโตวิมุตติอันเป็นโลกีย์ถึง ๖ ครั้งแล้ว ถ้ากระไร เราพึงนำศัสตรามา.

[๔๙๐] ลำดับนั้นแล มารผู้มีบาปทราบความปริวิตกแห่งจิตของท่าน โคธิกะด้วยจิตแล้ว จึงเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้ว ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าด้วยคาถาว่า

ข้าแต่พระองค์ผู้มีจักษุ มีเพียรใหญ่

มีปัญญามาก รุ่งเรืองด้วยฤทธิ์และยศ

ก้าวล่วงเวรและภัยทั้งปวง ข้าพระองค์ขอ

ถวายบังคมพระบาททั้งคู่ ข้าแต่พระองค์

ผู้มีเพียรใหญ่ สาวกของพระองค์อันมรณะ

ครอบงำแล้ว ย่อมคิดจำนงหวังความตาย

ข้าแต่พระองค์ผู้ทรงไว้ซึ่งความรุ่งเรื่อง

ขอพระองค์จงห้ามสาวกะองพระองค์นั้น

เสียเถิด.

ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้ปรากฏ

ในหมู่ชน สาวกของพระองค์ยินดีในพระ-

ศาสนา ยังไม่ได้บรรลุพระอรหัต ยัง

เป็นพระเสขะอยู่ ไฉนจะพึงกระทำกาละ

เสียเล่า.

ก็เวลานั้น ท่านโคธิกะได้นำศัสตรามาแล้ว.

[๔๙๑] ครั้งนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงทราบว่า ผู้นี้เป็นมารผู้มีบาป จึงได้ตรัสกะมารผู้มีบาปด้วยพระคาถาว่า