บทว่า กปฺปากปฺเปสุ ความว่า เป็นผู้ฉลาด ในสิ่งที่ควรและไม่ ควร คือเป็นผู้ฉลาดละเมียดละไม (ในสิ่งเหล่านั้น) ด้วยอำนาจพระสูตร และ ด้วยอำนาจอนุโลมตามพระสูตร. บทว่า อปุรกฺขโต ได้แก่ ไม่ควรเป็นผู้ออกหน้าออกตา คือไม่ มุ่งหวังการเป็นหัวหน้าจากที่ไหนด้วยตัณหาเป็นต้นอยู่.

จบอรรถกถาอุบาลีเถรคาถา

๑๒. อุตตรปาลเถรคาถา

ว่าด้วยคาถาของพระอุตตรปาลเถระ

[๓๑๘] ได้ยินว่า พระอุตตรปาลเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้ อย่างนี้ว่า

เบญกามคุณ ทำเราผู้เป็นบัณฑิต สามารถ

คิดค้นประโยชน์ได้ให้ลุ่มหลงหนอ ให้เราตกอยู่ใน

โลก เราได้แล่นไปในวิสัยของมาร ถูกลูกศรปักอยู่

อย่างเหนียวแน่น แต่ก็สามารถเปลื้องตนออกจาก

บ่วงมัจจุราชได้ กามทั้งหมดเราละได้แล้ว ภพทั้ง-

หลายเราทำลายได้หมดแล้ว การเวียนเกิด (ชาติสง-

สาร) สิ้นสุดลงแล้ว บัดนี้ภพใหม่ไม่มี.