Sāvatthinidānaṁ. Ekamantaṁ nisinno kho rājā pasenadi kosalo bhagavantaṁ etadavoca: “idha mayhaṁ, bhante, rahogatassa paṭisallīnassa evaṁ cetaso parivitakko udapādi: ‘kesaṁ nu kho piyo attā, kesaṁ appiyo attā’ti? Tassa mayhaṁ, bhante, etadahosi: ‘ye ca kho keci kāyena duccaritaṁ caranti, vācāya duccaritaṁ caranti, manasā duccaritaṁ caranti; tesaṁ appiyo attā. Kiñcāpi te evaṁ vadeyyuṁ: “piyo no attā”ti, atha kho tesaṁ appiyo attā’. Taṁ kissa hetu? Yañhi appiyo appiyassa kareyya, taṁ te attanāva attano karonti; tasmā tesaṁ appiyo attā. Ye ca kho keci kāyena sucaritaṁ caranti, vācāya sucaritaṁ caranti, manasā sucaritaṁ caranti; tesaṁ piyo attā. Kiñcāpi te evaṁ vadeyyuṁ: ‘appiyo no attā’ti; atha kho tesaṁ piyo attā. Taṁ kissa hetu? Yañhi piyo piyassa kareyya, taṁ te attanāva attano karonti; tasmā tesaṁ piyo attā”ti.