Atha kho mānatthaddho brāhmaṇo: “cittaṁ me samaṇo gotamo jānātī”ti tattheva bhagavato pādesu sirasā nipatitvā bhagavato pādāni mukhena ca paricumbati pāṇīhi ca parisambāhati, nāmañca sāveti: “mānatthaddhāhaṁ, bho gotama, mānatthaddhāhaṁ, bho gotamā”ti. Atha kho sā parisā abbhutavittajātā ahosi: “acchariyaṁ vata bho, abbhutaṁ vata bho. Ayañhi mānatthaddho brāhmaṇo neva mātaraṁ abhivādeti, na pitaraṁ abhivādeti, na ācariyaṁ abhivādeti, na jeṭṭhabhātaraṁ abhivādeti; atha ca pana samaṇe gotame evarūpaṁ paramanipaccakāraṁ karotī”ti. Atha kho bhagavā mānatthaddhaṁ brāhmaṇaṁ etadavoca: “alaṁ, brāhmaṇa, uṭṭhehi, sake āsane nisīda. Yato te mayi cittaṁ pasannan”ti. Atha kho mānatthaddho brāhmaṇo sake āsane nisīditvā bhagavantaṁ gāthāya ajjhabhāsi: “Kesu na mānaṁ kayirātha, kesu cassa sagāravo; Kyassa apacitā assu, kyassu sādhu supūjitā”ti. “Mātari pitari cāpi, atho jeṭṭhamhi bhātari; Ācariye catutthamhi, tesu na mānaṁ kayirātha; Tesu assa sagāravo, tyassa apacitā assu; Tyassu sādhu supūjitā. Arahante sītībhūte, katakicce anāsave; Nihacca mānaṁ athaddho, te namasse anuttare”ti. Evaṁ vutte, mānatthaddho brāhmaṇo bhagavantaṁ etadavoca: “abhikkantaṁ, bho gotama …pe… upāsakaṁ maṁ bhavaṁ gotamo dhāretu ajjatagge pāṇupetaṁ saraṇaṁ gatan”ti.

2. Upāsakavagga

Paccanīkasutta