Sāvatthinidānaṁ. Tena kho pana samayena bhagavā vātehābādhiko hoti; āyasmā ca upavāṇo bhagavato upaṭṭhāko hoti. Atha kho bhagavā āyasmantaṁ upavāṇaṁ āmantesi: “iṅgha me tvaṁ, upavāṇa, uṇhodakaṁ jānāhī”ti. “Evaṁ, bhante”ti kho āyasmā upavāṇo bhagavato paṭissutvā nivāsetvā pattacīvaramādāya yena devahitassa brāhmaṇassa nivesanaṁ tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā tuṇhībhūto ekamantaṁ aṭṭhāsi. Addasā kho devahito brāhmaṇo āyasmantaṁ upavāṇaṁ tuṇhībhūtaṁ ekamantaṁ ṭhitaṁ. Disvāna āyasmantaṁ upavāṇaṁ gāthāya ajjhabhāsi: “Tuṇhībhūto bhavaṁ tiṭṭhaṁ, muṇḍo saṅghāṭipāruto; Kiṁ patthayāno kiṁ esaṁ, kiṁ nu yācitumāgato”ti. “Arahaṁ sugato loke, vātehābādhiko muni; Sace uṇhodakaṁ atthi, munino dehi brāhmaṇa. Pūjito pūjaneyyānaṁ, sakkareyyāna sakkato; Apacito apaceyyānaṁ, tassa icchāmi hātave”ti.