Atha kho mārassa pāpimato etadahosi: “ayaṁ kho samaṇo gotamo channaṁ phassāyatanānaṁ upādāya bhikkhūnaṁ dhammiyā kathāya sandasseti samādapeti samuttejeti sappahaṁseti. Te ca bhikkhū aṭṭhiṁ katvā manasi katvā sabbacetasā samannāharitvā ohitasotā dhammaṁ suṇanti. Yannūnāhaṁ yena samaṇo gotamo tenupasaṅkameyyaṁ vicakkhukammāyā”ti. Atha kho māro pāpimā yena bhagavā tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā bhagavato avidūre mahantaṁ bhayabheravaṁ saddamakāsi, apissudaṁ pathavī maññe undrīyati. Atha kho aññataro bhikkhu aññataraṁ bhikkhuṁ etadavoca: “bhikkhu bhikkhu, esā pathavī maññe undrīyatī”ti. Evaṁ vutte, bhagavā taṁ bhikkhuṁ etadavoca: “nesā, bhikkhu, pathavī undrīyati. Māro eso pāpimā tumhākaṁ vicakkhukammāya āgato”ti. Atha kho bhagavā “māro ayaṁ pāpimā” iti viditvā māraṁ pāpimantaṁ gāthāya ajjhabhāsi: “Rūpā saddā rasā gandhā, phassā dhammā ca kevalā; Etaṁ lokāmisaṁ ghoraṁ, ettha loko vimucchito. Etañca samatikkamma, sato buddhassa sāvako; Māradheyyaṁ atikkamma, ādiccova virocatī”ti. Atha kho māro pāpimā …pe… tatthevantaradhāyīti.

2. Dutiyavagga

Piṇḍasutta