Navakena bhikkhunā ekaṁsaṁ uttarāsaṅgaṁ karitvā ukkuṭikaṁ nisīditvā añjaliṁ paggahetvā thero bhikkhu evamassa vacanīyo— ‘ahaṁ, bhante, āyasmantaṁ pavāremi diṭṭhena vā sutena vā parisaṅkāya vā. Vadatu maṁ āyasmā anukampaṁ upādāya. Passanto paṭikarissāmi. Dutiyampi …pe… tatiyampi ahaṁ, bhante, āyasmantaṁ pavāremi diṭṭhena vā sutena vā parisaṅkāya vā. Vadatu maṁ āyasmā anukampaṁ upādāya. Passanto paṭikarissāmī’”ti. Tena kho pana samayena aññatarasmiṁ āvāse tadahu pavāraṇāya eko bhikkhu viharati. Atha kho tassa bhikkhuno etadahosi— “bhagavatā anuññātaṁ pañcannaṁ saṅghe pavāretuṁ, catunnaṁ aññamaññaṁ pavāretuṁ, tiṇṇaṁ aññamaññaṁ pavāretuṁ, dvinnaṁ aññamaññaṁ pavāretuṁ. Ahañcamhi ekako. Kathaṁ nu kho mayā pavāretabban”ti? Bhagavato etamatthaṁ ārocesuṁ. “Idha pana, bhikkhave, aññatarasmiṁ āvāse tadahu pavāraṇāya eko bhikkhu viharati. Tena, bhikkhave, bhikkhunā yattha bhikkhū paṭikkamanti upaṭṭhānasālāya vā maṇḍape vā rukkhamūle vā, so deso sammajjitvā pānīyaṁ paribhojanīyaṁ upaṭṭhāpetvā āsanaṁ paññapetvā padīpaṁ katvā nisīditabbaṁ. Sace aññe bhikkhū āgacchanti, tehi saddhiṁ pavāretabbaṁ; no ce āgacchanti, ‘ajja me pavāraṇā’ti adhiṭṭhātabbaṁ. No ce adhiṭṭheyya, āpatti dukkaṭassa.