ขุททกนิกาย ขุททกปาฐ-ธรรมบท-อุทาน-อิติวุตตกะ-สุตตนิบาต
ฉบับ มมร. · เล่ม ๔๔ · หน้า ๔๖๕ · ข้อ 107
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

การกล่าวตู่พระเถระนามว่า นันทะ สาวกของพระ-

พุทธเจ้า ผู้ครอบงำอันตรายทั้งปวง เราจึงท่องเที่ยว

อยู่ในนรกเป็นเวลานาน เราท่องเที่ยวอยู่ในนรกนาน

ถึงหมื่นปี ได้ความเป็นมนุษย์แล้ว ได้รับการกล่าวตู่

มากมาย ด้วยเศษกรรมนั้น นางจิญจมาณวิกา มา

กับหมู่คนกล่าวตู่เราด้วยคำอันไม่เป็นจริง เมื่อก่อนเรา

เป็นพราหมณ์ชื่อว่า สุตวา มหาชนพากันสักการะ

บูชา สอนมนต์ให้กับมาณพ ๕๐๐ คน ในป่าใหญ่ ก็

เราได้เห็นฤาษีผู้น่ากลัว ได้อภิญญา ๕ มีฤทธิ์มาก

มาในสำนักของเรา เราจึงกล่าวตู่ฤาษีผู้ไม่ประทุษร้าย

โดยบอกกับพวกศิษย์ของเราว่า ฤาษีนี้ บริโภคกาม

ครั้นเราบอก พวกมาณพก็เห็นด้วย ลำดับนั้น มาณพ

ทั้งหมด เที่ยวภิกษาไปตามตระกูล พากันบอกแก่

มหาชนว่า ฤาษีนี้ บริโภคกาม ด้วยวิบากกรรมนั้น

ภิกษุ ๕๐๐ รูปเหล่านี้ ได้รับคำกล่าวตู่ทั้งหมด เพราะ

นางสุนทรีเป็นเหตุ ในกาลก่อน เราได้ฆ่าพี่-น้อง

ชายต่างมารดากัน เพราะเหตุแห่งทรัพย์ จับโยนลง

ในซอกเขาแล้วเอาหินทับถม ด้วยวิบากกรรมนั้น

พระเทวทัตจึงกลิ้งหิน สะเก็ดหินจึงกลิ้งมากระทบ

นิ้วหัวแม่เท้าเรา ในกาลก่อน เราเป็นเด็ก เล่นอยู่ที่

หนทางใหญ่เห็นพระปัจเจกพุทธเจ้าแล้วจุดไฟเผา

ดักไว้ทั่วหนทาง ด้วยวิบากกรรมนั้น ในภพหลังสุด

เข้าสู่ระบบเพื่อรับ ๒๐ แต้มบุญจากการอ่านหน้านี้