เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้า ประทับอยู่ในอัญชนวนวิหาร ในเมืองสาเกต เขาเข้าไปเฝ้าพระบรมศาสดา ได้มีจิตศรัทธา บรรพชาแล้ว เจริญสมถกรรมฐาน

และวิปัสสนากรรมฐานได้เป็นผู้มีอภิญญาหกแล้ว. สมดังคาถาประพันธ์ ที่ท่าน

กล่าวไว้ในอปทานว่า

ในที่ไม่ไกลจากภูเขาหิมวันต์มีภูเขาชื่อว่าโคตมะ

ดารดาษด้วยต้นไม้นานาพรรณ เป็นที่อยู่ของหมู่มหา-

ภูต (ยักษ์) ในท่ามกลางภูเขานั้น มีอาศรมที่เรา

สร้างไว้ เราแวดล้อมด้วยหมู่ศิษย์ของตนอยู่ในอาศรม

ได้สั่งศิษย์ทั้งหลายว่า คณะศิษย์ของเรา (เมื่อมาหาเรา)

ขอจงนำเอาดอกบัวมาให้เรา เราจักทำพุทธบูชา แด่

พระผู้มีพระภาคเจ้า ผู้จอมประชา ผู้คงที่ ศิษย์เหล่านั้น

รับคำที่เราสั่งอย่างนี้แล้ว นำเอาดอกบัวมาให้เรา เรา

กระทำดอกบัวให้เป็นนิมิตอย่างนั้นแล้ว บูชาพระ-

พุทธเจ้า ในกาลนั้นเราประชุมศิษย์ทั้งหลายแล้ว พร่ำ

สอนด้วยดีว่า ท่านทั้งหลายอย่าประมาทนะ เพราะว่า

ความไม่ประมาทนำสุขมาให้ ครั้นเราพร่ำสอน

บรรดาศิษย์ของตน ผู้อดทนต่อคำสอนอย่างนี้แล้ว

ประกอบตนในคุณ คือ ความไม่ประมาท ได้ทำกาละ

ในกาลนั้น ในกัปที่ ๙๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราบูชาพระ-

พุทธเจ้า ด้วยดอกไม้ใด ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จัก

ทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา ในกัปที่ ๕๑ แต่

ภัทรกัปนี้ เราได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิราช มีนามว่า