พวกนางกัญญาเห็นทีฆาวุกุมารผู้ยังรัฐให้เจริญนั้นแล้ว
จึงพากันทูลว่า พระองค์เป็นเทวดาหรือคนธรรพ์ หรือ
ว่าเป็นท้าวสักกปุรินททะ พระองค์เป็นใครหรือเป็น
โอรสของใคร หม่อมฉันทั้งหลายจะรู้จักพระองค์
ได้อย่างไร.
[๘๖] เราไม่ใช่เทวดา ไม่ใช่คนธรรพ์ ไม่ใช่
ท้าวสักกปุรินททะ เราเป็นโอรสของพระเจ้ากาสี
ชื่อทีฆาวุผู้ยังรัฐให้เจริญ เธอทั้งหลายจงบำเรอเรา
ขอความเจริญจงมีแก่เธอทั้งหลาย เราจะเป็นสามีของ
เธอทั้งหลาย.
[๘๗] พวกนางกัญญาในปราสาทนั้น ได้ทูลถาม
พระเจ้าทีฆาวุผู้บำรุงรัฐนั้นว่า พระราชาเสด็จไปถึง
ไหนแล้ว พระราชาเสด็จจากที่นี้ไปไหนแล้ว.
[๘๘] พระราชาทรงก้าวล่วงเสียซึ่งเปือกตม
ประดิษฐานอยู่บนบก เสด็จดำเนินไปสู่ทางใหญ่อัน
ไม่มีหนาม ไม่มีรกชัฏ ส่วนเรายังเป็นผู้ดำเนินไปสู้
ทางอันให้ถึงทุคติ มีหนาม รกชัฏ เป็นเครื่องไปสู่
ทุคติแห่งชนทั้งหลาย.
[๘๙] ข้าแต่พระราชา พระองค์เสด็จมาดีแล้ว
ดุจราชสีห์มาสู่ถ้ำ ฉะนั้น ข้าแต่พระมหาราชเจ้า
ขอพระองค์จงทรงอนุศาสน์พวกหม่อมฉัน ขอพระ-
องค์ทรงเป็นอิสราธิบดีของพวกหม่อมฉันทั้งปวงเถิด.