โดยสวัสดี ข้อที่ ๘ ความเจริญย่อมมีแก้ภิกษุผู้ไม่มี

ทรัพย์ ไม่มีเรือน (คือ) ภิกษุจะหลีกไปยังทิศใด ๆ

ก็ไม่มีห่วงใยไปยังทิศนั้น ๆ.

[๗๔] ข้าแต่ภิกษุ ท่านสรรเสริญความเจริญ

เป็นอันมากของภิกษุเหล่านั้น ส่วนข้าพเจ้ายังกำหนัด

ในกามทั้งหลาย จะกระทำอย่างไร กามทั้งหลายทั้งที่

เป็นของมนุษย์ ทั้งที่เป็นของทิพย์เป็นที่รักของข้าพเจ้า

เมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าพเจ้าจะได้โลกทั้งสองด้วยเหตุไร

หนอ.

[๗๕] นรชนผู้กำหนัดในกาม ยินดีในกาม

หมกมุ่นอยู่ในกาม กระทำบาปกรรมแล้วย่อมเข้าถึง

ทุคติ ส่วนนรชนเหล่าใด ละกามทั้งหลายออกไปแล้ว

เป็นผู้ไม่มีภัยแต่ไหน ๆ บรรลุความที่จิตมีอารมณ์เป็น

หนึ่งเกิดขึ้น นรชนเหล่านั้นย่อมไม่ไปสู่ทุคติ ดูก่อน

พระเจ้าอรินทมะ อาตมภาพจักแสดงอุปมาถวาย

มหาบพิตร ขอมหาบพิตรจงทรงสดับข้ออุปมานั้น

บัณฑิตบางพวกในโลกนี้ย่อมรู้เนื้อความได้ด้วยข้ออุปมา

มีกาตัวหนึ่งเป็นสัตว์มีปัญญาน้อยไม่มีความคิด เห็น

ซากศพช้างลอยอยู่ในห่วงน้ำใหญ่ในแม่น้ำคงคา จึง

คิดว่า เราได้ยานนี้แล้วหนอ และซากศพช้างนี้จักเป็น

อาหารจำนวนมิใช่น้อย ใจของกาตัวนั้นยินดีแล้วใน

ซากศพช้างนั้น ตลอดคืนและวัน เมื่อกาจิกกินเนื้อช้าง