[๒๗๙] พ่อค้าทั้งหลายผู้แสวงหาทรัพย์ ย่อม

ขึ้นเรือแล่นไปในทะเลด้วยความหวัง พ่อค้าเหล่านั้น

ย่อมจมลงในทะเลนั้น ในกาลบางครั้ง เขาสิ้นทรัพย์

ทั้งทรัพย์อันเป็นต้นทุนก็สูญหายแล้วกลับมา ชาวนา

ทั้งหลายย่อมไถนาด้วยความหวัง หว่านพืชก็กระทำ

โดยแยบคาย เขาไม่ได้ประสบผลอะไร ๆ จากข้าวกล้า

นั้น เพราะเพลี้ยลงบ้าง เพราะฝนแล้งบ้าง อนึ่ง

นรชนทั้งหลายผู้แสวงหาความสุข มุ่งหวังเป็น

เบื้องหน้า ย่อมกระทำการงานของตนเพื่อนาย นรชน

เหล่านั้นอันศัตรูเบียดเบียนแล้ว ไม่ได้ประโยชน์

อะไร ๆ ย่อมพากันหนีไปสู่ทิศทั้งหลายก็เพื่อประโยชน์

แก่นาย สัตว์ทั้งหลายผู้แสวงหาความสุข เป็นผู้ใคร่

จะไปสวรรค์ ละทิ้งธัญญาติ ทรัพย์และหมู่ญาติแล้ว

บำเพ็ญตบะอันเศร้าหมองอยู่ตลอดกาลนาน เดินทาง

ผิด ย่อมไปสู่ทุคติเพราะความหวัง เพราะฉะนั้น

ความหวังเหล่านี้ เขาสมมติว่าทำให้เคลื่อนคลาดจาก

ความจริง ดูก่อนนางอาสา ท่านจงนำความหวัง

สุธาโภชน์ในตนออกเสียเถิด นางเทพกัญญา เช่นท่าน

ย่อมไม่สมควรอาสนะและน้ำ ที่ไหนสุธาโภชน์จะ

สมควรเล่า เชิญไปเสียเถิด อาตมาไม่ชอบใจท่าน.

[๒๘๐] ท่านรุ่งเรืองด้วยยศ มียศ เขาเรียกโดย

ชื่ออันน่าเกลียดเป็นเจ้าทิศ ดูก่อนนางผู้มีร่างกายคล้าย