๓๗. ปัญญาในความสิ้นไปแห่งกิเลสอันหนาสภาพต่าง ๆ

และเดช เป็นสัลเลขัฏฐญาณ,

๓๘. ปัญญาในความประคองไว้ซึ่งจิตอันไม่หดหู่และจิตที่

ส่งไป เป็นวิริยารัมภญาณ,

๓๙. ปัญญาในการประกาศธรรมต่าง ๆ เป็นอรรถสัน-

ทัสสนญาณ,

๔๐. ปัญญาในการสงเคราะห์ธรรมทั้งปวงเป็นหมวดเดียว

กันในการแทงตลอดธรรมต่างกันและธรรมเป็นอัน

เดียวกัน เป็นทัสสนวิสสุทธิญาณ,

๔๑. ปัญญาในความที่ธรรมปรากฏโดยความเป็นของไม่

เที่ยงเป็นต้น เป็นขันติญาณ,

๔๒. ปัญญาในความถูกต้องธรรม เป็นปริโยคาหนญาณ,

๔๓. ปัญญาในการรวมธรรม เป็นปเทสวิหารญาณ,

๔๔. ปัญญาในความมีกุศลธรรมเป็นอธิบดี เป็นสัญญา-

วิวัฏฏญาณ,

๔๕. ปัญญาในธรรมเป็นเหตุละความเป็นต่าง ๆ เป็นเจโต-

วิวัฏฏญาณ,

๔๖. ปัญญาในการอธิษฐาน เป็นจิตตวิวัฏฏญาณ,

๔๗. ปัญญาในธรรมอันว่างเปล่า เป็นญาณวิวัฏฏญาณ,

๔๘. ปัญญาในความสลัดออก เป็นวิโมกขวิวัฏฏญาณ,