ขุททกนิกาย อปทาน ภาค ๒-พุทธวงศ์-จริยาปิฎก
ฉบับ มมร. · เล่ม ๗๒ · หน้า ๑๔๑ · ข้อ 79
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

มนุษย์และเทวได้สดับพระดำรัสของ

พระพุทธเจ้าผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่ ซึ่งจะหาใคร

เสมอเหมือนมิได้แล้ว ต่างเป็นผู้เบิกบาน ประ-

นมอัญชลีถวายนมัสการ

เวลานั้น เราเป็นมาณพชื่อว่าเมฆะ เป็น

นักศึกษา ได้สดับคำพยากรณ์อันประเสริฐของ

สุเมธดาบส พระมหามุนี

เราเป็นผู้คุ้นเคยในสุเมธดาบสผู้เป็นที่อยู่

แห่งกรุณา และได้บวชตามสุเมธดาบส ผู้เป็น

วีรบุรุษนั้น ผู้ออกบวชอยู่

เป็นผู้สำรวมในพระปาติโมกข์และ

อินทรีย์ ๕ เป็นผู้มีอาชีวะหมดจด มีสติ เป็น

นักปราชญ์ กระทำตามคำสอนของพระพิชิตมาร

เราเป็นอยู่เช่นนี้ ถูกปาปมิตรบางคน

ชักชวนในอนาจาร ถูกกำจัดจากหนทางอันชอบ

เป็นผู้ตกอยู่ในอำนาจแห่งวิตก ได้

หลีกไปจากพระศาสนา ภายหลังถูกมิตรอัน

น่าเกลียดนั้น ชักชวนให้ฆ่ามารดา

เรามีใจอันชั่วช้าได้ทำอนันตริยกรรมฆ่า

มารดา เราจุติจากอัตภาพนั้นแล้วเกิดในอเวจี

มหานรกอันแสนทารุณ

เข้าสู่ระบบเพื่อรับ ๒๐ แต้มบุญจากการอ่านหน้านี้