ข้าแต่พระมหาวีรเจ้า หม่อนฉันทั้งหลาย

มีญาณในอรรถ ในธรรม ในนิรุตติ และใน

ปฏิภาณ ญาณนั้นเกิดสำนักของพระองค์

ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นพระนายกมหามุนี

พระองค์เป็นผู้อันหม่อมฉันทั้งหลายได้สั่งสมแล้ว

ได้ทรงโปรดมีจิตเมตตา อนุญาตให้หม่อมฉันทั้ง

ปวงนิพพานเถิดพระเจ้าข้า.

พระพิชิตมารได้ตรัสว่า เมื่อท่านทั้งหลาย

พูดอย่างนี้ว่า จักนิพพาน ฉันจักไปว่าอะไร ก็

บัดนี้ท่านทั้งหลายจงสำคัญกาลเวลาเอาเองเถิด.

ครั้งนั้น พระภิกษุณีเหล่านั้น มีพระ-

โคดมเถรีเจ้าเป็นต้น ถวายบังคมพระพิชิตมาร

แล้วได้พากันลุกจากที่นั่งนั้นไป พระธีรเจ้าผู้นำ

ชั้นเลิศของโลก พร้อมด้วยหมู่ชนเป็นอันมากได้

เสด็จไปส่งพระมาตุจฉาจนถึงซุ้มประตู ครั้งนั้น

พระโคตมีเถรีเจ้าพร้อมด้วยพระภิกษุณีทั้งหลาย

ทุก ๆ องค์ ได้พากันหมอบลงแทบพระยุคลบาท

ของพระศาสนาผู้เป็นพงศ์พันธุ์ของโลก กราบ

ทูลว่า นี้เป็นการถวายบังคมพระยุคลบาทครั้ง

สุดท้ายของหม่อมฉัน การได้เห็นพระองค์ผู้เป็น

นาถะของโลกครั้งนี้ ก็เป็นครั้งสุดท้าย หม่อมฉัน

จักษุได้เห็นพระพักตร์ของพระองค์ซึ่งมีอาการ