เราอันสมเด็จพระโลกนายกผู้แสวงหา

ประโยชน์พระองค์นั้น ทรงพร่ำสอนอย่างนี้ ได้

ขึ้นภูเขาคิชฌกูฏ เพ่งดูอยู่ที่ซอกเขา

พระพิชิตมารผู้มหามุนีประทับยืนอยู่ที่

เชิงเขา เมื่อจะทรงปลอบโยนเรา ได้ตรัสเรียก

ว่า วักกลิ เราได้ฟังพระดำรัสนั้นเข้าก็เบิกบาน

ครั้งนั้น เราวิ่งลงไปที่เงื้อมเขาสูงหาย

ร้อยชั่วบุรุษ แต่ถึงแผ่นดินได้โดยสะดวกทีเดียว

ด้วยพุทธานุภาพ

พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงพระ-

ธรรมเทศนา คือ ความเกิดขึ้นและความเสื่อมไป

แห่งขันธ์ทั้งหลายอีก เรารู้ธรรมนั้นทั่วถึงแล้วจึง

ได้บรรลุอรหัต

ครั้งนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้า ผู้มีพระ-

ปรีชาใหญ่ทรงทำที่สุดแห่งจรณะ ทรงประกาศ

ในท่ามกลางมหาบุรุษว่า เราเป็นผู้เลิศกว่าภิกษุ

ทั้งหลายฝ่ายสัทธามุต

ในกัปที่แสนแต่กัปนี้ เราได้ทำกรรมใด

ในกาลนั้น ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย

นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา

เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว . . . คำสอน

ของพระพุทธเจ้าเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.