พระวาจาไพเราะเหมือนนกการะเวก เป็น

นาถะของโลก มีพระสุรเสียงกังวาลประหนึ่งเสียง

พรหม ผู้เสด็จมาด้วยประการนั้น ถอนพระองค์

ขึ้นมาจากมหันตทุกข์ ในเมื่อโลกปราศจากผู้แนะนำ

ทรงแสดงธรรมที่ปราศจากธุลี นำสัตว์

ออกจากโลก เราได้เห็นแล้ว ได้ฟังธรรมของ

พระองค์ จึงออกบวชเป็นบรรพชิต

ครั้นเราบวชแล้วในกาลนั้น คิดถึงคำ

สอนของพระชินเจ้า ถูกความเกี่ยวข้องบีบคั้น จึง

ได้อยู่เสวยในป่าที่น่ารื่นรมย์แต่ผู้เดียวเท่านั้น

การที่เรามีกายหลีกออกมาได้ เป็นเหตุ

แห่งการหลีกออกแห่งใจของเราผู้เห็นภัยในความ

เกี่ยวข้อง

เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว . . . คำสอน

ของพระพุทธเจ้า เราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระเอกวิหาริยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วย ประการฉะนี้แล.

จบเอกวิหาริยเถราปทาน