{๗๘๕} ลำดับนั้น เทวดาผู้สิงสถิตอยู่ในราวป่านั้น มีความอนุเคราะห์หวังดีต่อท่าน ประสงค์จะให้ภิกษุนั้นสลดใจ จึงเข้าไปหาภิกษุนั้นถึงที่อยู่แล้วได้กล่าวกับภิกษุนั้น ด้วยคาถาว่า

ท่านอยู่ในป่าคนเดียว

ดุจท่อนไม้ที่เขาทิ้งไว้ในป่า ฉะนั้น

เทวดาและมนุษย์ทั้งหลายเป็นอันมากยังรักท่านอยู่

ดุจสัตว์นรกยินดีต่อผู้ที่จะไปสวรรค์ ฉะนั้น๑

ลำดับนั้น ภิกษุนั้นถูกเทวดาทำให้สลดใจ เกิดความสลดใจแล้ว

วัชชีปุตตสูตรที่ ๙ จบ

๑๐. สัชฌายสูตร

ว่าด้วยภิกษุผู้สาธยายธรรม

{๗๘๖}[๒๓๐] สมัยหนึ่ง ภิกษุรูปหนึ่งอยู่ ณ ราวป่าแห่งหนึ่ง แคว้นโกศล สมัยนั้น ภิกษุนั้นเมื่อก่อนสาธยายมากจนเกินเวลา สมัยต่อมา ท่านขวนขวายน้อย อยู่เฉย ๆ ปล่อยให้เวลาล่วงเลยไป {๗๘๗} ครั้งนั้น เทวดาผู้สิงสถิตอยู่ในราวป่านั้นไม่ได้ฟังธรรมของ ภิกษุนั้น จึงเข้าไปหาภิกษุนั้นถึงที่อยู่แล้วได้กล่าวกับภิกษุนั้นด้วยคาถาว่า

ภิกษุ เพราะเหตุไร ท่านเมื่ออยู่ร่วม

กับภิกษุทั้งหลาย จึงไม่สาธยายบทแห่งธรรม

เพราะบุคคลฟังธรรมแล้ว ย่อมเลื่อมใส

และสรรเสริญในปัจจุบัน

{๗๘๘} ภิกษุนั้นได้กล่าวคาถานี้ว่า

ความพอใจในบทแห่งธรรมทั้งหลาย

ได้มีแล้วในกาลก่อน จนถึงเวลาที่เรามาอยู่ร่วม