เป็นบุรุษดุจราชสีห์ เป็นบุรุษอาชาไนย เป็นบุรุษผู้องอาจ เป็นบุรุษผู้ใฝ่ธุระ และ เป็นบุรุษผู้ฝึกแล้วเห็นปานนี้ว่า เป็นผู้ที่ตนจะล่วงเกินได้ บุคคลนั้นจะเป็นอะไรเล่า นอกเสียจากผู้ไม่มีทัสสนะ๑”

(เทวดานั้นครั้นกล่าวอย่างนี้แล้ว ได้กล่าวคาถาทั้งหลายเหล่านี้ว่า)

พราหมณ์ทั้งหลาย ผู้ทรงเวททั้ง ๕๒ มีตบะ

ประพฤติธรรมอยู่อย่างสม่ำเสมอตั้ง ๑๐๐ ปี

แต่จิตของพราหมณ์เหล่านั้นก็ไม่หลุดพ้นโดยชอบ

เพราะพราหมณ์เหล่านั้นมีสภาพจิตต่ำ

จึงไม่ถึงจุดจบ๓(แห่งความตาย)

พราหมณ์เหล่านั้นถูกตัณหาครอบงำแล้ว

เกี่ยวข้องด้วยศีลพรต ประพฤติตบะอันเศร้าหมองอยู่ตั้ง ๑๐๐ ปี

แต่จิตของพราหมณ์เหล่านั้นก็ไม่หลุดพ้นแล้วโดยชอบ

เพราะพราหมณ์เหล่านั้นมีสภาพจิตต่ำ จึงไม่ถึงจุดจบ

บุคคลผู้มีมานะ ย่อมไม่มีการฝึกตนเอง

บุคคลผู้มีจิตไม่มั่นคง ย่อมไม่มีความรู้

บุคคลผู้ประมาทอยู่ในป่าคนเดียว

ก็ไม่ถึงจุดจบแห่งความตาย