พระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ถวายอภิวาทแล้วนั่งอยู่ ณ ที่สมควร ได้กราบทูล พระผู้มีพระภาคดังนี้ว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ วันนี้หมู่มหาชนถูกพระเจ้าปเสนทิ- โกศลให้จองจำไว้แล้ว บางพวกถูกจองจำด้วยเชือก บางพวกถูกจองจำด้วยขื่อคา บางพวกถูกจองจำด้วยโซ่ตรวน”

{๓๕๓} ครั้งนั้น พระผู้มีพระภาคทรงทราบเนื้อความนั้นแล้ว จึงได้ตรัสคาถาเหล่านี้ ในเวลานั้นว่า

นักปราชญ์ทั้งหลายไม่ได้กล่าวถึงเครื่องจองจำ

ที่ทำด้วยเหล็ก ทำด้วยไม้และทำด้วยหญ้า

ว่าเป็นเครื่องจองจำที่มั่นคง

แต่กล่าวถึงความกำหนัดยินดีนักในเครื่องประดับแก้วมณี

และความอาลัยในบุตรและภรรยาทั้งหลาย

ว่าเป็นเครื่องจองจำที่มั่นคง

นักปราชญ์ทั้งหลายกล่าวถึงเครื่องจองจำ

ที่มีความกำหนัดยินดีนักในเครื่องประดับแก้วมณีเป็นต้นนั้น

ที่ต่ำ หย่อน แก้ได้ยาก ว่าเป็นเครื่องจองจำที่มั่นคง

ธีรชนตัดเครื่องจองจำแม้เช่นนั้นได้แล้วออกบวช

เป็นผู้ไม่มีความอาลัย ละกามสุขเสียได้๑

พันธนสูตรที่ ๑๐ จบ

วรรคที่ ๑ จบ

รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. ทหรสูตร

๒. ปุริสสูตร

๓. ชรามรณสูตร

๔. ปิยสูตร

๕. อัตตรักขิตสูตร

๖. อัปปกสูตร

๗. อัตถกรณสูตร

๘. มัลลิกาสูตร

๙. ยัญญสูตร

๑๐. พันธนสูตร