Tena kho pana samayena sambahulā pattā abbhokāse nikkhittā honti. Atha kho māro pāpimā balībaddavaṇṇaṁ abhinimminitvā yena te pattā tenupasaṅkami. Atha kho aññataro bhikkhu aññataraṁ bhikkhuṁ etadavoca: “bhikkhu bhikkhu, eso balībaddo patte bhindeyyā”ti. Evaṁ vutte, bhagavā taṁ bhikkhuṁ etadavoca: “na so, bhikkhu, balībaddo. Māro eso pāpimā tumhākaṁ vicakkhukammāya āgato”ti. Atha kho bhagavā “māro ayaṁ pāpimā” iti viditvā māraṁ pāpimantaṁ gāthāya ajjhabhāsi: “Rūpaṁ vedayitaṁ saññā, viññāṇaṁ yañca saṅkhataṁ; Nesohamasmi netaṁ me, evaṁ tattha virajjati. Evaṁ virattaṁ khemattaṁ, sabbasaṁyojanātigaṁ; Anvesaṁ sabbaṭṭhānesu, mārasenāpi nājjhagā”ti. Atha kho māro pāpimā …pe… tatthevantaradhāyīti.

2. Dutiyavagga

Chaphassāyatanasutta Ekaṁ samayaṁ bhagavā vesāliyaṁ viharati mahāvane kūṭāgārasālāyaṁ. Tena kho pana samayena bhagavā channaṁ phassāyatanānaṁ upādāya bhikkhūnaṁ dhammiyā kathāya sandasseti samādapeti samuttejeti sampahaṁseti. Te ca bhikkhū aṭṭhiṁ katvā manasi katvā sabbacetasā samannāharitvā ohitasotā dhammaṁ suṇanti.