ขุททกนิกาย อปทาน ภาค ๒-พุทธวงศ์-จริยาปิฎก
ฉบับ มมร. · เล่ม ๗๒ · หน้า ๓๒๙ · ข้อ 132
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

เสียงคล้ายเสียงหงส์และกลองใหญ่ เสด็จดำเนิน

ดุจช้าง มีพระรัศมีประหนึ่งรัศมีของจันทเทพบุตร

เป็นต้น

มีพระปรีชาใหญ่ มีความเพียรมากมี

ความเพ่งพินิจมาก มีคติใหญ่ ประกอบด้วยพระ-

มหากรุณาเป็นที่พึ่งสัตว์ กำจัดความมืดใหญ่ ได้

เสด็จอุบัติขึ้นแล้ว

คราวหนึ่ง พระสัมพุทธเจ้าผู้เลิศกว่า

ไตรโลก เป็นมุนี ทรงรู้จักวาระจิตของสัตว์พระ-

องค์นั้น ทรงแนะนำเวไนยสัตว์เป็นอันมาก ทรง

แสดงพระธรรมเทศนาอยู่

พระพิชิตมารตรัสสรรเสริญภิกษุผู้มีปกติ

เพ่งพินิจ ยินดีในฌาน มีความเพียรสงบระงับ

ไม่ขุ่นมัวในท่ามกลางบริษัท ทรงทำให้ประชาชน

ยินดี

ครั้งนั้น เราเป็นพราหมณ์เรียน. ไตรเพท

อยู่ในพระนครหังสวดี ได้สดับพระธรรมเทศนาก็

ชอบใจ จึงปรารถนาฐานันดรนั้น

ครั้งนั้น พระพิชิตมารผู้ทรงเป็นพระ

ผู้นำชั้นพิเศษได้ตรัสพยากรณ์ในท่ามกลางสงฆ์ว่า

จงดีใจเถิดพราหมณ์ ท่านจักได้ฐานันดรนี้ สมดัง

มโนรถความปรารถนา

เข้าสู่ระบบเพื่อรับ ๒๐ แต้มบุญจากการอ่านหน้านี้