ทราบว่า ท่านพระเอกธัมมสวนิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วย ประการฉะนี้แล.

จบเอกธัมมสวนิยเถราปทาน

สุจินติตเถราปทานที่ ๘ (๔๒๘)

ว่าด้วยผลแห่งการถวายข้าวใหม่

[๑๘ ] ครั้งนั้น เราเป็นชาวนา อยู่ในพระ

นครหังสวดี เลี้ยงชีพด้วยกสิกรรม เลี้ยงดูเด็ก ๆ

ก็ด้วยกสิกรรมนั้น ครั้งนั้น นาของเราสมบูรณ์ดี

ข้าวของเราออกรวงแล้ว เมื่อถึงเวลาข้าวแก่ดีแล้ว

เราคิดอย่างนี้ในกาลนั้นว่า

เป็นการไม่เหมาะไม่สมควรแก่เราผู้รู้คุณ

น้อยใหญ่ ที่เราไม่ถวายทานในสงฆ์แล้ว พึง

บริโภคส่วนอันเลิศด้วยตน

พระสัมพุทธเจ้าผู้ไม่มีใครเสนอเหมือน

ในโลก มีพระลักษณะอันประเสริฐ ๓๒ ประการ

และพระสงฆ์ผู้ตนอันอบรมแล้ว เป็นนาบุญของ

โลก ไม่มีนาบุญอื่นจะยิ่งไปกว่า

เราจักถวายทาน คือ ข้าวกล้าใหม่ในพระ

พุทธเจ้าและพระสงฆ์นั้น เสียก่อน ครั้นคิดเช่นนี้

แล้ว เราเป็นผู้ร่าเริง มีใจประกอบด้วยปีติ