“Saññāya vipariyesā, cittaṁ te pariḍayhati; Nimittaṁ parivajjehi, subhaṁ rāgūpasaṁhitaṁ. Saṅkhāre parato passa, dukkhato mā ca attato; Nibbāpehi mahārāgaṁ, mā ḍayhittho punappunaṁ. Asubhāya cittaṁ bhāvehi, ekaggaṁ susamāhitaṁ; Sati kāyagatā tyatthu, nibbidābahulo bhava. Animittañca bhāvehi, mānānusayamujjaha; Tato mānābhisamayā, upasanto carissasī”ti.

1. Vaṅgīsavagga

Subhāsitasutta Sāvatthinidānaṁ. Tatra kho bhagavā bhikkhū āmantesi: “bhikkhavo”ti. “Bhadante”ti te bhikkhū bhagavato paccassosuṁ. Bhagavā etadavoca: “Catūhi, bhikkhave, aṅgehi samannāgatā vācā subhāsitā hoti, no dubbhāsitā; anavajjā ca ananuvajjā ca viññūnaṁ. Katamehi catūhi? Idha, bhikkhave, bhikkhu subhāsitaṁyeva bhāsati no dubbhāsitaṁ, dhammaṁyeva bhāsati no adhammaṁ, piyaṁyeva bhāsati no appiyaṁ, saccaṁyeva bhāsati no alikaṁ. Imehi kho, bhikkhave, catūhi aṅgehi samannāgatā vācā subhāsitā hoti, no dubbhāsitā, anavajjā ca ananuvajjā ca viññūnan”ti. Idamavoca bhagavā. Idaṁ vatvāna sugato athāparaṁ etadavoca satthā: