Gāme vā yadi vāraññe, yassa vippaṭisārajā. So pāpakammo dummedho, jānaṁ dukkaṭamattano; Yonimaññataraṁ gantvā, niraye vāpi bajjhati. Etañhi bandhanaṁ dukkhaṁ, yamhā dhīro pamuccati; Dhammaladdhehi bhogehi, dadaṁ cittaṁ pasādayaṁ. Ubhayattha kaṭaggāho, saddhassa gharamesino; Diṭṭhadhammahitatthāya, samparāyasukhāya ca; Evametaṁ gahaṭṭhānaṁ, cāgo puññaṁ pavaḍḍhati. Tatheva ariyavinaye, saddhā yassa patiṭṭhitā; Hirīmano ca ottappī, paññavā sīlasaṁvuto. Eso kho ariyavinaye, ‘sukhajīvī’ti vuccati; Nirāmisaṁ sukhaṁ laddhā, upekkhaṁ adhitiṭṭhati. Pañca nīvaraṇe hitvā, niccaṁ āraddhavīriyo; Jhānāni upasampajja, ekodi nipako sato. Evaṁ ñatvā yathābhūtaṁ, sabbasaṁyojanakkhaye; Sabbaso anupādāya, sammā cittaṁ vimuccati. Tassa sammā vimuttassa, ñāṇañce hoti tādino; ‘Akuppā me vimuttī’ti, bhavasaṁyojanakkhaye. Etaṁ kho paramaṁ ñāṇaṁ, etaṁ sukhamanuttaraṁ; Asokaṁ virajaṁ khemaṁ, etaṁ ānaṇyamuttaman”ti. Tatiyaṁ.

5. Dhammikavagga

Mahācundasutta