Yaṁ kañci, sāriputta, jāneyyātha gihiṁ odātavasanaṁ—imesu pañcasu sikkhāpadesu saṁvutakammantaṁ, imesañca catunnaṁ ābhicetasikānaṁ diṭṭhadhammasukhavihārānaṁ nikāmalābhiṁ akicchalābhiṁ akasiralābhiṁ, so ākaṅkhamāno attanāva attānaṁ byākareyya: ‘khīṇanirayomhi khīṇatiracchānayoni khīṇapettivisayo khīṇāpāyaduggativinipāto, sotāpannohamasmi avinipātadhammo niyato sambodhiparāyaṇo’ti. Nirayesu bhayaṁ disvā, pāpāni parivajjaye; Ariyadhammaṁ samādāya, paṇḍito parivajjaye. Na hiṁse pāṇabhūtāni, vijjamāne parakkame; Musā ca na bhaṇe jānaṁ, adinnaṁ na parāmase. Sehi dārehi santuṭṭho, paradārañca ārame; Merayaṁ vāruṇiṁ jantu, na pive cittamohaniṁ. Anussareyya sambuddhaṁ, dhammañcānuvitakkaye; Abyāpajjaṁ hitaṁ cittaṁ, devalokāya bhāvaye. Upaṭṭhite deyyadhamme, puññatthassa jigīsato; Santesu paṭhamaṁ dinnā, vipulā hoti dakkhiṇā. Santo have pavakkhāmi, sāriputta suṇohi me; Iti kaṇhāsu setāsu, rohiṇīsu harīsu vā. Kammāsāsu sarūpāsu, gosu pārevatāsu vā; Yāsu kāsuci etāsu, danto jāyati puṅgavo. Dhorayho balasampanno, kalyāṇajavanikkamo;