Evaṁ vutte, muṇḍo rājā āyasmantaṁ nāradaṁ etadavoca: “ko nāmo ayaṁ, bhante, dhammapariyāyo”ti? “Sokasallaharaṇo nāma ayaṁ, mahārāja, dhammapariyāyo”ti. “Taggha, bhante, sokasallaharaṇo. Imañhi me, bhante, dhammapariyāyaṁ sutvā sokasallaṁ pahīnan”ti. Atha kho muṇḍo rājā piyakaṁ kosārakkhaṁ āmantesi: “tena hi, samma piyaka, bhaddāya deviyā sarīraṁ jhāpetha; thūpañcassā karotha. Ajjatagge dāni mayaṁ nhāyissāma ceva vilimpissāma bhattañca bhuñjissāma kammante ca payojessāmā”ti. Dasamaṁ. Muṇḍarājavaggo pañcamo. Tassuddānaṁ Ādiyo sappuriso iṭṭhā, manāpadāyībhisandaṁ; Sampadā ca dhanaṁ ṭhānaṁ, kosalo nāradena cāti. Paṭhamo paṇṇāsako samatto.