Paṭisāraṇīyakammakatena, bhikkhave, bhikkhunā sammā vattitabbaṁ. Tatrāyaṁ sammāvattanā— na upasampādetabbaṁ, na nissayo dātabbo, na sāmaṇero upaṭṭhāpetabbo, na bhikkhunovādakasammuti sāditabbā, sammatenapi bhikkhuniyo na ovaditabbā. Yāya āpattiyā saṅghena paṭisāraṇīyakammaṁ kataṁ hoti sā āpatti na āpajjitabbā, aññā vā tādisikā, tato vā pāpiṭṭhatarā; kammaṁ na garahitabbaṁ, kammikā na garahitabbā. Na pakatattassa bhikkhuno uposatho ṭhapetabbo, na pavāraṇā ṭhapetabbā, na savacanīyaṁ kātabbaṁ, na anuvādo paṭṭhapetabbo, na okāso kāretabbo, na codetabbo, na sāretabbo, na bhikkhūhi sampayojetabban”ti. Paṭisāraṇīyakamme aṭṭhārasavattaṁ niṭṭhitaṁ. Atha kho saṅgho sudhammassa bhikkhuno paṭisāraṇīyakammaṁ akāsi— “citto te gahapati khamāpetabbo”ti. So saṅghena paṭisāraṇīyakammakato macchikāsaṇḍaṁ gantvā maṅkubhūto nāsakkhi cittaṁ gahapatiṁ khamāpetuṁ. Punadeva sāvatthiṁ paccāgañchi. Bhikkhū evamāhaṁsu— “khamāpito tayā, āvuso sudhamma, citto gahapatī”ti? “Idhāhaṁ, āvuso, macchikāsaṇḍaṁ gantvā maṅkubhūto nāsakkhiṁ cittaṁ gahapatiṁ khamāpetun”ti. Bhikkhū bhagavato etamatthaṁ ārocesuṁ …pe…. “Tena hi, bhikkhave, saṅgho sudhammassa bhikkhuno anudūtaṁ detu— cittaṁ gahapatiṁ khamāpetuṁ. Evañca pana, bhikkhave, dātabbo— paṭhamaṁ bhikkhu yācitabbo, yācitvā byattena bhikkhunā paṭibalena saṅgho ñāpetabbo— ‘Suṇātu me, bhante, saṅgho. Yadi saṅghassa pattakallaṁ, saṅgho itthannāmaṁ bhikkhuṁ sudhammassa bhikkhuno anudūtaṁ dadeyya cittaṁ gahapatiṁ khamāpetuṁ. Esā ñatti.