นางกรรณมุณฑเปรตนั่นแหละ. ก็ในเรื่องนี้ ยังมีมาณพคนหนึ่ง

ชาวกรุงพาราณสี เห็นผลมะม่วงผลหนึ่ง ในบรรดามะม่วงสุก เหล่านั้น ในแม่น้ำคงคา จึงไปสู่ที่อยู่ของนางโดยทำนองนั้น นาง เห็นดังนั้น จึงนำเขาไปยังที่อยู่ของตน การทำปฏิสันถารแล้วนั่ง. เขาเห็นความสมบูรณ์ของสถานที่อยู่ของนางเมื่อจะถามจึงกล่าว คาถาเหล่านี้ว่า

ดูก่อนนางเทวีผู้มีอานุภาพมา ท่านขึ้นสู่

วิมานมีเสาเป็นวิการแห่งแก้วไพฑูรย์ งามผุดผ่อง

มีรูปภาพอันวิจิตรต่าง ๆ อยู่ในวิมานนั้น ดุจ

พระจันทร์เพ็ญลอยเด่นอยู่ในท้องฟ้า ฉะนั้น.

อนึ่ง รัศมีของท่านมีสีดังทองคำ ท่านมีรูปอัน

อุดม น่าดูน่าชมยิ่งนัก นั่งอยู่แต่ผู้เดียวบนบัลลังก์

อันประเสริฐ มีค่ามาก สามีของท่านไม่มีหรือ

ก็สระโบกขรณีของท่านเหล่านี้ มีอยู่โดยรอบ

มีบัวต่าง ๆ เป็นอันมาก มีบัวขาวมาก เกลื่อน

กล่นด้วยทรายทองโดยรอบ, ในสระโบกขรณีนั้น

หาเปือกตมและจอกแหนมิได้ มีหงส์น่าดูน่าชม

น่ารื่นรมย์ใจ เที่ยวแวะเวียนไปในน้ำทุกเมื่อ

หงส์ทั้งปวงนั้นมีเสียงไพเราะ พากันนาประชุม

ร่ำร้องอยู่ เสียงร่ำร้องของหงส์ในสระโบกขรณี

ของท่านมิได้ขาดเสียง ดุจเสียงกลอง ท่านมียศ