บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า สงฺเฆ จาตุทฺทิเส อทา ความว่า ได้ถวาย คือมอบถวาย แก่สงฆ์ ผู้มาแต่ทิศทั้ง ๔. คำที่เหลือมีนัย ดังกล่าวแล้วนั่นแล.

ลำดับนั้น ท่านพระมหาโมคคัลลานะ ถามนางเปรตนั้นว่า

ดูก่อน นางเทพธิดา ท่านมีวรรณะงามยิ่ง

นัก ส่องสว่างไสวไปทุกทิศ สถิตอยู่ ดุจดาว

ประกายพรึก. ท่านมีวรรณะเช่นนี้ เพราะกรรม

อะไร อิฐผลย่อมสำเร็จแก่ท่านในวิมานนี้ เพราะ

กรรมอะไร และโภคะทุกสิ่งทุกอย่าง อันเป็นที่

พอใจ ย่อมบังเกิดแก่ท่าน เพราะกรรมอะไร.

ดูก่อน นางเทพธิดา ผู้มีอานุภาพมาก

อาตมภาพขอถามท่าน เมื่อท่านเป็นมนุษย์ ได้ทำ

บุญอะไรไว้ อนึ่งท่านมีอานุภาพรุ่งเรือง และมี

รัศมีกายสว่างไสวไปทุกทิศอย่างนี้ เพราะบุญ

อะไร.

ลำดับนั้น นางเปรตจึงตอบโดยนัยมีอาทิว่า ดิฉัน เป็น

มารดาของท่านพระสารีบุตร. คำที่เหลือมีนัยดังกล่าวแล้วนั่นแล.

ลำดับนั้น ท่านพระมหาโมคคัลลานะเถระ ได้กราบทูลเรื่องนั้น

แต่พระผู้มีพระภาคเจ้า. พระผู้มีพระภาคเจ้า ทรงกระทำเรื่องนั้น

ให้เป็นอัตถุปปัตติเหติแล้ว ทรงแสดงธรรมแก่บริษัทผู้เข้าถึง

พร้อมแล้ว. เทศนานั้นได้มีประโยชน์แก่มหาชน ฉะนั้นแล.

จบ อรรถกถาสาริปุตตเถรมาตุเปติวัตถุที่ ๒