เสด็จเข้าไปสู่ประเทศนั้นแล้ว รีบปล่อยบุรุษที่

ถูกเสียบด้วยหลาว โดยเร็ว และได้ตรัสกะบุรุษ

นั้นว่า อย่ากลัวเลยเพื่อน และรับสั่งให้หมอ

พยาบาล แล้วเสด็จไปหากัปปิตกภิกษุแล้ว ทรง

ถวายทานกับท่านในเวลาอันสมควร มีพระ

ประสงค์จะทรงทราบเหตุ จึงเสด็จเข้าไปใกล้

แล้วตรัสถามด้วยพระองค์เองว่า บุรุษผู้ถูกเสียบ

ด้วยหลาว มีกรรมอันหยาบช้า มีอาชญาอันตั้ง

ไว้แล้ว ถูกหลาวร้อย จักตายหรือไม่ตาย ประ-

มาณ ๒๐ ราตรีเท่านั้น ข้าแต่ท่านผู้เจริญ เดี๋ยวนี้

ดิฉันปล่อยเขาไปแล้ว เขาไปบอกเปรตนั้น เหตุ

อะไร ๆ ที่จะไม่ต้องไปสู่นรกนั้น พึงมีหรือหนอ

ถ้ามีขอท่านโปรดบอกแก่ดิฉัน ดิฉันรอฟังเหตุ

ที่ควรเชื่อถือจากท่าน.

กัปปิตกภิกษุทูลว่า :-

ความพินาศแห่งกรรมเหล่านั้น ย่อมไม่มี

ความพินาศในโลกนี้ เกิดขึ้นเพราะความไม่รู้แจ้ง

ถ้าเขาพึงเป็นผู้ไม่ประมาท ประพฤติธรรม

ทั้งหลาย โดยเคารพตลอดคืนและวัน เขาพึงพ้น

จากนรกนั้นได้แน่ กรรมอันเว้นจากการให้ผล

พึงมี.