ฤกษ์ยามทั้งไม่ได้เรี่ยรายซึ่งข้าวเปลือกทั้งปวง

พระผู้มีพระภาคเจ้าอันเทวดาและมนุษย์บูชาแล้ว

มีพระปัญญากว้างขวาง ได้ทอดพระเนตรเห็น

เด็กอันบุคคลนำมาทิ้งไว้ในป่าช้าในราตรี ผู้ถึง

แล้วซึ่งความทุกข์อย่างยิ่งเช่นนี้ เหมือนก้อน

แห่งเนยใสหวั่นไหวอยู่ มีความสงสัยว่ารอดหรือ

ไม่รอดหนอ เหลืออยู่แต่สักว่าชีวิต ครั้นแล้วได้

พยากรณ์ว่า เด็กคนนี้จักเป็นผู้มีตระกูลสูง มี

โภคสมบัติในพระนครนี้.

พวกอุบาสกผู้ยืนอยู่ในที่ใกล้พระศาสดาทูลถามว่า :-

อะไรเป็นวัตรเป็นพรหมจรรย์ของเขา นี้

เป็นวิบากแห่งวัตรหรือพรหมจรรย์ที่เขาประพฤติ

แล้วเช่นไร เขาถึงความพินาศเช่นนี้แล้ว จักเสวย

ความสำเร็จเช่นนั้นเพราะกรรมอะไร.

พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงพยากรณ์ว่า:-

เมื่อก่อน มหาชนทำการบูชาอย่างโอฬาร

แก่ภิกษุสงฆ์มีพระพุทธเจ้าเป็นประธาน เด็กนั้น

มิได้มีจิตเอื้อเฟื้อในการบูชา ได้กล่าววาจาหยาบ

คายอันมิใช่ของสัตบุรุษ ภายหลังเด็กนั้นอันมารดา

ตักเตือนให้กลับความวิตกอันลามกนั้นแล้ว กลับ

ได้ปีติและความเลื่อมใส ได้บำรุงพระตถาคต