ลำดับนั้น นางเปรตเมื่อจะบอกถึงการที่ตนเกิดในเปตโลก และเหตุที่เคี้ยวกินเนื้อบุตร จึงได้กล่าวคาถานี้ว่า :-

เมื่อก่อนดิฉัน มีบุตร ๒ คน บุตร ๒ คน

นั้น กำลังหนุ่มแน่น ดิฉันอาศัยกำลังคือบุตร จึง

ได้ดูหมิ่นสามีของตน ภายหลังสามีของดิฉันโกรธ

จึงได้หาภริยามาใหม่ และภริยาใหม่นั้นมีครรภ์

ดิฉันคิดชั่วต่อเขา มีจิตคิดประทุษร้าย ได้ทำให้

ครรภ์ตกไป ภริยาคนใหม่มีครรภ์ ๓ เดือนเท่านั้น

ตกเป็นโลหิตเน่า มารดาของเขาโกรธแล้ว เชิญ

พวกญาติของดิฉันมาประชุมกัน ซักถามให้ดิฉัน

ทำการสบถ และขู่เข็ญดิฉันให้กลัว ดิฉันได้กล่าว

คำสบถและมุสาวาทอย่างแรงว่า ถ้าดิฉันทำความ

ชั่วอย่างนี้ ขอให้ดิฉันกินเนื้อบุตรเถิด ดิฉันมีกาย

เปื้อนหนองและเลือด กินเนื้อบุตรทั้งหลาย เพราะ

วิบากแห่งกรรม คือการทำครรภ์ให้ตกไป และ

มุสาวาททั้ง ๒ นั้น.

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ปุตฺตพลูเปตา ได้แก่ อาศัยกำลัง คือบุตร คือ ได้กำลังด้วยอำนาจบุตร. บทว่า อติมญฺิสํ แปลว่า

ดูหมิ่นเกินไป. บทว่า ปูติโลหิตโก ปติ ได้แก่ ครรภ์ไหลออกเป็น

โลหิตเน่า. คำที่เหลือทั้งหมด เป็นเสมือนคำที่เป็นลำดับมานั่นเอง.