อังกุระพ่อค้าถามว่า :-

ได้ยินว่า ท่านไม่ได้ให้ทานแก่ใคร ๆ ด้วย

มือทั้งสองของตน เป็นแต่เพียงอนุโมทนาทาน

ของคนอื่น ยกมือชี้บอกทางให้ เพราะเหตุนั้น

ฝ่ามือของท่าน จึงให้สิ่งที่น่าใคร่ เป็นที่ไหลออก

แห่งวัตถุมีรสอร่อย ผลบุญย่อมสำเร็จที่ฝ่ามือของ

ท่าน เพราะพรหมจรรย์นั้น ข้าแต่ท่านผู้เจริญ

อสัยหเศรษฐีผู้เลื่อมใสได้ให้ทานด้วยมือทั้งสอง

ของตน ละร่างกายมนุษย์แล้ว ไปทางทิศไหน

หนอ.

รุกขเทวดาตอบว่า :-

เราไม่รู้ทางไปหรือทางมาของอสัยห-

เศรษฐี ผู้เป็นเจ้าของแห่งทาน ผู้มีรัศมีซ่านออก

จากตน แต่เราได้ฟังมาในสำนักของท้าวเวส-

วัณว่า อสัยหเศรษฐี ถึงความเป็นสหายแห่ง

ท้าวสักกะ

อังกุระพ่อค้ากล่าวว่า :-

บุคคลควรทำความดีแท้ ควรให้ทานตาม

สมควร ใครได้เห็นฝ่ามือ อันให้สิ่งที่น่าใคร่แล้ว

จักไม่ทำบุญเล่า เราไปจากที่นี้ ถึงทวารกะนคร

แล้ว จักรีบให้ทานอันจักนำความสุขมาให้แก่เรา