๑๒. อัมพวนเปตวัตถุ

ว่าด้วยเปรตฝากทรัพย์ไปให้ลูกใช้หนี้

พวกพ่อค้าได้ถามเวมานิกเปรตตนหนึ่งว่า :-

[๑๓๒] สระโบกขรณีของท่านนี้น่ารื่นรมย์ดี มี

พื้นราบเรียบ มีท่าอันงดงาม มีน้ำมาก ดารดาษ

ไปด้วยปทุมชาติต่าง ๆ มีดอกอันบานดีเกลื่อน-

กล่นด้วยหมู่ภมร ท่านได้สระโบกขรณี อันเป็น

ที่ฟูใจนี้อย่างไร สวนมะม่วงของท่านนี้น่า

รื่นรมย์ดี เผล็ดผลทุกฤดู มีดอกบานเป็นนิตย์

นิรันดร์ เกลื่อนกล่นด้วยหมู่ภมร ท่านได้วิมาน

นี้อย่างไร.

เวมานิกเปรตนั้นตอบว่า :-

สระโบกขรณีมีร่มเงาอันเยือกเย็น น่า

รื่นรมย์ใจ ข้าพเจ้าได้ในที่นี้ เพราะทานที่ธิดา

ของข้าพเจ้าถวายมะม่วงสุก น้ำ ข้าวยาคู แด่

พระผู้มีพระภาคเจ้าและพระภิกษุสงฆ์ทั้งหลาย.

เวมานิกเปรตนั้น ครั้นกล่าวอย่างนี้แล้ว จึงนำพวกพ่อค้า ไปดูทรัพย์ ๕๐๐ กหาปณะ แล้วสั่งว่า พวกท่านจงถือเอาเป็นส่วนตัว กึ่งหนึ่งจากทรัพย์นี้ แล้วให้ธิดาของเราใช้หนี้ที่เรายืมเขามากึ่งหนึ่ง เถิด.