๘. โคณเปตวัตถุ

ว่าด้วยเกี่ยวหญ้าอ่อนให้โคตายกิน

กฏุมพีเป็นบิดาถามสุชาตุกุมารว่า

[๙๓] เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือ จึงเกี่ยวหญ้าอัน

เขียวสดแล้วบังคับโคแก่อันเป็นสัตว์ตายแล้วว่า

จงกิน จงกิน อันโคตายแล้วย่อมไม่ลุกขึ้นกินหญ้า

และน้ำมิใช่หรือ เจ้าเป็นทั้งคนพาลทั้งมีปัญญา

ทราม เหมือนคนอื่นที่มีปัญญาทรามฉะนั้น.

สุชาตกุมารตอบว่า

โคตัวนี้ยังมีเท้าทั้ง ๔ มีศีรษะ มีตัวพร้อม

ทั้งหาง นัยน์ตาก็มีอยู่ตามเดิม ข้าพเจ้าคิดว่าโค

ตัวนี้พึงลุกขึ้นกินหญ้าสักวันหนึ่ง ส่วนมือ เท้า

กาย และศีรษะของปู่ไม่ปรากฏ แต่คุณพ่อมา

ร้องไห้ถึงกระดูกของปู่ที่บรรจุไว้ในสถูปดิน ไม่

เป็นคนโง่หรือ.

กุมพีได้ฟังคำนั้นแล้ว จึงกล่าวสรรเสริญสุชาตกุมารว่า

เจ้าดับความกระวนกระวายทั้งปวงของเรา

ผู้เร่าร้อนอยู่ให้หาย เหมือนบุคคลเอาน้ำดับไฟ

อันลาดด้วยน้ำมัน ฉะนั้นได้ถอนขึ้นแล้วหนอ ซึ่ง

ลูกศรคือความโศก อันเสียบแล้วที่หทัยของบิดา