[๒๐๓๕] ข้าวน้ำของเรานี้เราจัดไว้เพื่อพราหมณ์

ทั้งหลาย ทานวัตถุนี้ เราเชื่อว่าย่อมเป็นไปเพื่อประ-

โยชน์แก่ตน ท่านจงหลีกไปเสียจากที่นี่ จะมายืนอยู่

ที่นี่เพื่ออะไร เจ้าคนเลว คนอย่างเราย่อมไม่ให้ทาน

แก่เจ้า.

[๒๐๓๖] ชาวนาทั้งหลายเมื่อหวังผลในข้าวกล้า

ย่อมหว่านพืชพันธุ์อาหาร ลงในที่ดอนบ้าง ในที่

ลุ่มบ้าง ในที่เสมอไม่ลุ่มไม่ดอนบ้าง ฉันใด ท่านจง

ให้ทานแก่ปฏิคาหกทั้งหลาย ทั่วไปด้วยศรัทธา ฉันนั้น

เมื่อท่านให้ทานอยู่อย่างนี้ ไฉนจะพึงได้ทักขิเณยย-

บุคคล ที่น่ายินดีเล่า.

[๒๐๓๗] เราย่อมตั้งไว้ซึ่งพืชทั้งหลาย ในเขต

เหล่าใด เขตเหล่านั้น เรารู้แจ้งแล้วในโลก พราหมณ์

เหล่าใดสมบูรณ์ด้วยชาติและมนต์ พราหมณ์เหล่านั้น

ชื่อว่าเป็นเขต มีศีลเป็นที่รักในโลกนี้.

[๒๐๓๘] กิเลสทั้งหลายเหล่านี้คือ ชาติมทะ

ความเมาเพราะชาติ ๑ อติมานะ ความดูหมิ่นท่าน ๑

โลภะ ความโลภอยากได้ของเขา ๑ โทสะ ความคิดประ-

ทุษร้าย๑มทะ ความประมาทมัวเมา ๑โมหะ ความหลง

๑ ทั้งหมดเป็นโทษ มิใช่คุณ ย่อมมีในเขตเหล่าใด

เขตเหล่านั้น ไม่ใช่เขตอันดีมีศีลเป็นที่รัก ในโลกนี้.

กิเลสทั้งหลายเหล่านี้คือ ชาติมทะ อติมานะ โลภะ