นายพรานผู้ถือเอางาทั้งคู่ ของพญาคชสารอัน

อุดม หางาอื่นเปรียบปานมิได้ในปฐพี กลับมายัง

พระนครกาสีในกาลนั้นเป็นเทวทัต.

พระพุทธเจ้าผู้ปราศจากความกระวนกระวาย

ความเศร้าโศก และกิเลสดุจลูกศร ตรัสรู้ยิ่งด้วย

พระองค์เองแล้วได้ตรัสฉัททันตชาดกนี้ อันเป็นของ

เก่า ไม่รู้จักสิ้นสูญ ซึ่งพระองค์ท่องเที่ยวไปตลอด

กาลนาน เป็นบุรพจรรยทั้งสูง ทั้งต่ำ ว่า

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย คราวครั้งนั้น เราเป็นพญา-

ช้างฉัททันต์ อยู่ที่สระฉัททันต์นั้น เธอทั้งหลายจง

ทรงจำชาดกไว้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบฉันทันตชาดกที่ ๔

อรรถกถาฉัททันตชาดก

พระศาสดาเมื่อเสด็จประทับอยู่ ณ พระเชตวันมหาวิหาร ทรงปรารภ ภิกษุณีสาวรูปหนึ่ง ตรัสพระธรรมเทศนานี้ มีคำเริ่มต้นว่า กึ นุ โสจสิ ดังนี้.

เล่ากันมาว่า นางภิกษุณีนั้นเป็นธิดาของตระกูลหนึ่ง ในพระนคร สาวัตถี เห็นโทษในฆราวาสแล้วออกบวชในพระศาสนา วันหนึ่งไปเพื่อจะ ฟังธรรม พร้อมกับพวกนางภิกษุณี เห็นพระรูปโฉมอันบังเกิดขึ้นด้วยบุญญา-