[๒๐๙๓] ข้าพระพุทธเจ้า จะกล่าวแก้ปัญหาที่

ท่านอาจารย์กล่าว แม่น้ำทั้งหลายย่อมไหลไปสู่ทะเล

ใหญ่ไม่ได้ตลอดกาลทั้งปวง ทะเลนั้นมีกำลังมากเป็น

นิตย์ มหาสมุทรย่อมไม่ล่วงเลยฝั่งไปได้ ฉันใด

กิจการที่คนโง่ประสงค์ก็ฉันนั้น คนมีสิริย่อมไม่ล่วงเลย

คนมีปัญญาไปได้ ไม่ว่าในกาลไหน ๆ ข้าพระพุทธเจ้า

เห็นข้อความแม้นี้ จึงกราบทูลว่า คนมีปัญญาเท่านั้น

ประเสริฐ คนโง่ถึงมียศจะประเสริฐอะไร.

[๒๐๙๔] ถ้าแม้คนมียศไม่สำรวมแล้ว ผู้อยู่ในที่

วินิจฉัยกล่าวข้อความแก่ชนเหล่าอื่น คำพูดของคนนั้น

ย่อมเจริญงอกงามในท่ามกลางญาติ คนมีปัญญายังคน

ผู้มีสิริต่ำช้าให้ทำตามคำของตนไม่ได้ ข้าพระพุทธเจ้า

เห็นข้อความแม้นี้ จึงกราบทูลว่า คนมีปัญญาเป็นคน

เลวทราม คนมีสิริเท่านั้นเป็นคนประเสริฐ พระเจ้าข้า.

[๒๐๙๕] คนโง่หาปัญญามิได้ ย่อมกล่าวมุสา

เพราะเหตุแห่งบุคคลอื่นหรือแม้แห่งตน คนโง่นั้น

ย่อมถูกนินทาในท่ามกลางบริษัท แม้ภายหลังเขาก็

ต้องไปทุคติ ข้าพระพุทธเจ้าเห็นข้อความแม้นี้ จึง

กราบทูลว่า คนมีปัญญาเท่านั้นประเสริฐ คนโง่ถึงมี

ยศจะประเสริฐอะไร พระเจ้าข้า.

[๒๐๙๖] ถ้าคนมีปัญญาดังแผ่นดิน ไม่มีที่อยู่

อาศัย ไม่มีทรัพย์ เป็นคนเข็ญใจกล่าวข้อความ คำพูด