บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า น วิกมฺเปยฺย ความว่า ราชเสวกไม่

พึงหวั่นไหวปฏิบัติราชกิจเหล่านั้น. บทว่า โย จสฺส ความว่า หนทางที่

เขาตบแต่งไว้เป็นอันดี เพื่อเป็นมรรควิถีเสด็จพระราชดำเนิน. บทว่า สุปฏิยา- ทิโต ความว่า เป็นราชเสวกแม้จะได้พระราชานุญาติ ก็ไม่ควรเดินไปทาง นั้น.

ราชเสวกไม่พึงบริโภคสมบัติที่น่าใคร่ ทัดเทียม

กับพระราชาในกาลไหน ๆ ควรเดินหลังในทุกสิ่ง

ทุกอย่าง ราชเสวกนั้น พึงอยู่ในราชสำนักได้ ราช-

เสวกไม่ควรใช้สอยประดับประดาเสื้อผ้า มาลา เครื่อง

ลูบไล้ทัดเทียมกับพระราชาไม่พึงประพฤติอากัปกิริยา

หรือพูดจาทัดเทียมกับพระราชา ควรทำอากัปกิริยา

เป็นอย่างหนึ่ง ราชเสวกนั้นพึงอยู่ในราชสำนักได้.

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า น รญฺโ ความว่า เป็นราชเสวก ไม่พึงบริโภคโภคสมบัติที่น่าใคร่ ทัดเทียมกับพระราชา เพราะพระราชาย่อม

ทรงกริ้วต่อบุคคลเช่นนั้น. บทว่า สพฺพตฺถ ความว่า พึงเดินตามหลัง ปฏิบัติ

ให้ต่ำกว่าทุกสิ่งทุกอย่าง ในกามคุณมีรูปเป็นต้น. บทว่า อญฺํ กเรยฺย ความว่า พึงกระทำอากัปกิริยาอย่างอื่น จากราชอากัปกิริยา. บทว่า ส ราชวสตึ วเส ความว่า บุคคลนั้น พึงเข้าไปเฝ้าพระราชาแล้วพึงอยู่.

เมื่อพระราชาทรงพระสำราญอยู่กับหมู่อำมาตย์

อันพระสนมกำนัลในเฝ้าแหนอยู่ เสวกามาตย์เป็นผู้

ฉลาด ไม่พึงทำการทอดสนิท ในพระสนมกำนัลใน