เสมอกันกับเรา ในราชสกุลนี้มนุษย์คนไรซึ่งจะมีชาติ

สกุลสมควรกับพระราชาไม่มี ลูกทั้งหลายพึงถวาย

บังคมกราบทูลอย่างนี้ว่า ข้าแต่พระองค์ผู้ประเสริฐ

พระองค์อย่าได้รับสั่งอย่างนั้นเลยพระเจ้าข้า เพราะ

ข้อนี้มิใช่ธรรมเนียม ขอเดชะ ข้าพระองค์ทั้งหลาย

มีชาติต่ำต้อย ไม่สมควรมีอาสนะเสมอด้วยพระองค์ผู้

สูงศักดิ์ เหมือนสุนัขจิ้งจอกผู้มีชาติต่ำต้อย จะพึงมี

อาสนะเสมอด้วยพระยาไกรสรราชสีห์อย่างไรได้

พระเจ้าข้า.

จบลักขกัณฑ์

[๙๕๗ ] วิธุรบัณฑิตนั้น มีความดำริแห่งใจอัน

ไม่หดหู่ ได้กล่าวกะบุตร ธิดา ญาติ มิตรและเพื่อน

ที่สนิทว่า ดูก่อนลูกรักทั้งหลาย ลูกทั้งหลายจงมานั่ง

ฟังราชวัสดีธรรม อันเป็นเหตุให้บุคคลผู้เข้าไปสู่ราช

สกุลได้ยศ.

[๙๕๘] ผู้เข้าไปสู่ราชสกุล พระราชายังไม่ทรง

ทราบความสามารถย่อมไม่ได้ยศ ราชเสวกไม่ควร

กล้าเกินไป ไม่ควรขลาดเกินไป ควรเป็นผู้ไม่

ประมาทในกาบทุกเมื่อ เมื่อใดพระราชาทรงทราบ

ความประพฤติปรกติ ปัญญา และความบริสุทธิ์ของ

ราชเสวกนั้น เมื่อนั้น ย่อมทรงวางพระทัยและไม่

ทรงรักษาความลับ.