ในกัปที่ ๕๕ ข้าพระองค์ได้เป็นพระเจ้า
จักรพรรดิ ผู้เป็นใหญ่ในชมพูทวีป มีมหาสมุทร
๔ เป็นขอบเขต ชำนะแล้ว
ครั้งนั้น พระนครของข้าพระองค์ เป็น
เมืองมั่งคั่ง เจริญสร้างสรรอย่างสวยงาม ยาว ๓๐
โยชน์ กว้าง ๒๐ โยชน์
พระนครชื่อโศภน อันวิสสุกรรมเทพบุตร
นิรมิตให้ นครนั้นสงัดจากเสียง ๑๐ อย่าง ประ-
กอบด้วยกังสดาลเสียงไพเราะ
ในพระนครนั้นไม่มีเครือเถา ไม้ และดิน
เลย สำเร็จด้วยทองคำล้วน ๆ ทีเดียว โชติช่วงอยู่
ตลอดกาลเนืองนิตย์
พระนครนั้นล้อมด้วยกำแพง ๔ ชั้น ๓ ชั้น
สำเร็จด้วยแก้วมณี ส่วนตรงกลางวิสสุกรรมเทพ-
บุตรได้เนรมิตถ่องแถวต้นตาลไว้
สระโบกขรณีตั้งหมื่นปกคลุมไปด้วยปทุม
และอุบล ดารดาษไปด้วยบุณฑริกเป็นต้น หอม
กรุ่นไปด้วยกลิ่นนานาชนิด
ในกัปที่ ๙๔ แต่กัปนี้ ข้าพระองค์ได้
ทรงคบเพลิงใด ด้วยกรรมนั้น ข้าพระองค์ไม่รู้จัก
ทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการทรงคบเพลิงไว้