ซึ่งประทับอยู่ ณ วิหารเชตวัน ด้วยข้าวยาคู

๗ วัน ข้อนั้นเป็นวัตรเป็นพรหมจรรย์ของเขา

นี้เป็นวิบากแห่งวัตรและพรหมจรรย์ที่เขาประ-

พฤติแล้วนั้น เขาถึงความพินาศเช่นนั้นแล้ว จัก

ได้ความสำเร็จเช่นนั้น เขาตั้งอยู่ในมนุษยโลกนี้

สิ้นร้อยปี เป็นผู้พรั่งพร้อมด้วยกามคุณทั้งปวง

เมื่อตายไปจักเข้าถึงความเป็นสหายแห่งท้าว

วาสวะ ในสัมปรายภพ.

จบ กุมารเปตวัตถุที่ ๕

อรรถกถากุมารเปตวัตถุที่ ๕

เรื่องแห่งกุมารเปรตนี้ มีคำเริ่มต้นว่า อจฺเฉรรูปํ สุคตสฺส าณํ ดังนี้. เรื่องนั้นมีอุปุปัตติเหตุเป็นอย่างไร.

ได้ยินว่า ในกรุงสาวัตถี อุบาสกและอุบาสิกาเป็นอันมาก เป็นหมู่กันโดยธรรม สร้างมณฑปหลังใหญ่ไว้ในพระนคร ประดับ มณฑปนั้นด้วยผ้านานาพรรณ นิมนต์พระศาสดาและพระภิกษุสงฆ์ มาแต่เช้าตรู่ ให้ภิกษุสงฆ์มีพระพุทธเจ้าเป็นประธานนั่งบนอาสนะ ที่ลาดด้วยเครื่องลาดอย่างดีควรแก่ค่ามาก บูชาด้วยสักการะมี ของหอมและดอกไม้เป็นต้นแล้ว ให้มหาทานเป็นไป. บุรุษคนหนึ่ง มีจิตถูกมลทินคือความตระหนี้กลุ้มรุม พอเห็นดังนั้น ทนต่อสักการะ นั้นไม่ได้ จึงกล่าวอย่างนี้ว่า สิ่งทั้งหมดนี้ ทิ้งเสียที่กองหยากเหยื่อ