ท่านรื่นรมย์อยู่ในเรือนยอดและปราสาท

บนบัลลังก์อันปูลาดด้วยผ้าขนสัตว์ ด้วยดนตรี

เครื่อง ๕ อันบุคคลประโคมแล้ว ภายหลังเมื่อ

สิ้นราตรีพระอาทิตย์ขึ้นแล้ว ท่านเข้าไปเสวยทุกข์

เป็นอันมากอยู่ในป่าช้า ท่านทำกรรมชั่วอะไรไว้

ด้วยกาย วาจา ใจ เพราะวิบากแห่งกรรมอะไร

ท่านจึงได้เสวยทุกข์เช่นนี้.

เปรตนั้นตอบว่า

เมื่อก่อน กระผมเป็นพรานเนื้อ อยู่ที่กรุง

ราชคฤห์อันน่ารื่นรมย์ มีภูเขาล้อมรอบ (ปัญจ-

คีรีนคร) เป็นคนหยาบช้าทารุณ ไม่สำรวมกาย

วาจา ใจ อุบาสกคนหนึ่งผู้เป็นสหายของกระผม

เป็นคนใจดีมีศรัทธา มีภิกษุผู้คุ้นเคยของเขาเป็น

สาวกของพระโคดม ก็อุบาสกนั้นเอ็นดูกระผม

ห้ามกระผมเนือง ๆ ว่า อย่าทำบาปกรรมเลย

พ่อเอ๋ย อย่าไปทุคติเลย ถ้าสหายปรารถนาความ

สุขในโลกหน้า จงงดเว้นการฆ่าสัตว์อันเป็นการ