เสียบไว้บนหลาวนี้ ย่อมไม่มีชนเหล่าใดผู้เป็น

ญาติ เป็นมิตรสหาย เคยเห็นเคยฟังร่วมกันมา

เคยมีความเอ็นดูกรุณา ของบุคคลใดมีอยู่ในกาล

ก่อน เดี๋ยวนี้คนเหล่านั้น แม้จะเยี่ยมเยียนบุคคล

นั้นก็ไม่ได้ บุรุษนี้มีตนอันญาติเป็นต้นสละแล้ว

มิตรสหาย ย่อมไม่มีแก่คนผู้ตกยาก พวกมิตร-

สหายทราบว่า ผู้ใดขาดแคลน ย่อมละทิ้งผู้นั้น

และเห็นใครมั่งคั่งบริบูรณ์ก็พากันไปห้อมล้อม

คนที่มั่งคั่งด้วยสมบัติ ย่อมมีมิตรสหายมาก ส่วน

บุคคลผู้เสื่อมจากทรัพย์สมบัติ เป็นผู้ฝืดเคือง

ด้วยโภคะ ย่อมหามิตรสหายยาก นี้เป็นธรรมดา

ของโลก บุรุษผู้ถูกหลาวเสียบนี้ มีร่างกายเปื้อน

เลือด ตัวทะลุเป็นช่อง ๆ ชีวิตของบุรุษนี้จักดับ

ไปในวันนี้ พรุ่งนี้ เหมือนหยาดน้ำค้างอันติดอยู่

บนปลายหญ้าคา ฉะนั้น เมื่อเป็นอย่างนี้ เพราะ

เหตุไร ท่านจึงพูดกะบุรุษผู้ถึงความลำบากอย่าง

ยิ่ง นอนหงายบนหลาวไม้สะเดาเช่นนี้ว่า ดูก่อน

บุรุษผู้เจริญ ขอท่านจงมีชีวิตอยู่เถิด การมีชีวิต

อยู่เท่านั้นเป็นของประเสริฐ.

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ตตฺถ ได้แก่ ในเมืองเวสาลีนั้น. บทว่า นครสฺส พาหิรํ ได้แก่ มีอยู่ในภายนอกพระนคร คือ เกิด