พระทัย ตรัสกะนายสารถีว่า พวกเราเดินทางผิด

เสียแล้ว เป็นทางน่ากลัวขนพองสยองเกล้า

เพราะทางปรากฏเฉพาะข้างหน้า แต่ข้างหลังไม่

ปรากฏ พวกเราเดินทางผิด พวกเราเห็นจะเดิน

มาใกล้สำนักพวกอมนุษย์ กลิ่นอมนุษย์ย่อมฟุ้ง

ไป เราได้ยินเสียงอันน่าสะพึงกลัว แล้วเสด็จ

ขึ้นสู่คอช้าง ทอดพระเนตรไปในทิศทั้ง ๔ ได้

ทรงเห็นต้นไทรต้นหนึ่ง มีร่มเงาชิดสนิทดี เขียว

ชอุ่มดุจสีเมฆ มีสีและสัณฐานคล้ายเมฆ จึงรับสั่ง

กะนายสารถีว่า ป่าใหญ่เขียวชอุ่มดุจสีเมฆ มีสี

และสัณฐานคล้ายเมฆปรากฏอยู่นั่นใช่ไหม.

นายสารถีกราบทูลว่า :-

ข้าแต่พระมหาราชา นั่นเป็นต้นไทร มี

ร่มเงาชิดสนิทดี เขียวชอุ่ม มีสีและสัณฐาน

คล้ายเมฆ.

พระเจ้าสุรัฏฐ์เสด็จเข้าไปจนถึงต้นไทร

ใหญ่ที่ปรากฏอยู่ แล้วเสด็จลงจากคอช้าง เสด็จ

เข้าไปสู่ต้นไทร ประทับนั่งที่โคนต้น พร้อมด้วย

หมู่อำมาตย์ราชบริพาร ได้ทอดพระเนตรเห็น

ขันน้ำมีน้ำเต็ม และขนมอันหวานอร่อย บุรุษ

มีเพศดังเทวดา ประดับด้วยสรรพาภรณ์ เข้าไป