ไม่มีแก่พวกท่าน เพื่อจะตรัสบอกเหตุแห่งเสียงนั้นแล้วแสดงธรรม แก่มนุษย์เหล่านั้น จึงได้ตรัสพระคาถาว่า :-

ข้าพเจ้าได้สดับมาดังนี้ว่า มีพระกุมาร

สองพระองค์ เป็นพระราชโอรสอยู่ในกรุงสาวัตถี

ข้างหิมวันตประเทศ พระราชกุมารทั้งสองพระ-

องค์นั้น เป็นผู้มัวเมาในอารมณ์เป็นที่ตั้งแห่ง

ความกำหนัด ทรงเพลิดเพลินด้วยอำนาจความ

ยินดีในกาม ทรงติดอยู่ในความสุขปัจจุบัน ไม่

ทรงเห็นสุขในอนาคต คั้นจุติจากความเป็น

มนุษย์ไปจากโลกนี้สู่เปตโลกแล้ว เกิดเป็นเปรต

ไม่แสดงกายให้ปรากฏ ร้องประกาศธรรมชั่ว

ของตนที่ได้กระทำไว้ในกาลก่อนว่า เมื่อพระ-

ทักขิไณยบุคคลมีอยู่เป็นอันมาก และไทยธรรม

อันเขาเข้าไปตั้งไว้ก็มีอยู่ พวกเราไม่อาจทำบุญ

อันนำมาซึ่งความสุขต่อไปแม้เล็กน้อย และทำ

อันให้มีความสวัสดีได้ อะไรจะพึงลามกกว่า

กามนั้น พวกเราจุติจากราชสกุลแล้วไปบังเกิด

ในเปตวิสัย พรั่งพร้อมไปด้วยความหิวและความ

กระหาย เมื่อก่อนในโลกนี้ เคยเป็นเจ้าของใน

ที่ใด ย่อมไม่ได้เป็นเจ้าของในที่นั้นอีก มนุษย์

ทั้งหลายเจริญขึ้นแล้วกลับเสื่อมลง ย่อมตาย